در روياهايم ديدم با خدا گفتگو مي كنم خدا فرمود: پس مي خواهي با من صحبت كني گفتم اگر وقت داريد.خداوند خنديد و فرمود وقت من بي نهايت است.

پرسيدم چه چيز بشر تو را سخت متعجب مي سازد فرمود:كودكيشان

اينكه آنها از كودكيشان خسته ميشوند و عجله دارند كه بزرگ شوند بعد پس از مدتها آرزو مي كنند كه دوباره كودك شوند.

اينكه آنها سلامتي خود را از دست ميدهند تا پول بدست آورندو بعد پولهايشان را از دست مي دهند تا سلامتي از دست رفته را باز يابند.

اينكه با اضطراب به آينده مي نگرندو حال خويش را فراموش مي كنند بنابر اين نه در حال زندگي مي كنند نه در آينده.

اينکه آنها به گونه اي زندگي مي كنند كه گويي هرگز نمي ميرند و به گونه اي ميميرند كه گويي هرگز نزيسته اند.

من دوباره پرسيدم:كدام درس زندگي را مي خواهي به بندگانت بياموزي فرمود: بياموزند كه آنها نمي توانند كسي را وادار كنند كه عاشقشان باشد تمام كاري كه ميتوانند انجام دهند اين است كه خودشان دیگران را دوست بدارند.

بياموزند كه درست نيست كه خودشان را با كسي مقايسه كنند.

بياموزند كه فقط چند ثانيه طول مي كشد كه زخمهاي عميق در قلب آنها كه دوستشان داريم ايجاد كنيم اما سالها طول مي كشد تا آن زخمها را التيام بخشيم.

بياموزند كه دو نفر مي توانند به يك نقطه نگاه كنند و آن را متفاوت ببينند.

بياموزند كه كافي نيست ديگران را ببخشيم بلكه خود را نيز بايد ببخشند.

من با خشوع گفتم از اينكه با من گفتگو كرديد سپاسگزارم آيا چيز ديگري هست كه دوست داشته باشيد به بندگان خود بگوييد

خداوند فرمود: فقط اينكه بدانند من اينجا هستم هميشه

گفتم : خداي من ، دقايقي بود در زندگانيم که هوس مي کردم سر سنگينم را که پر از دغدغه ي ديروز بود و هراس فردا بر شانه هاي صبورت بگذارم ، آرام برايت بگويم و بگريم ، در آن لحظات شانه هاي تو کجا بود ؟
گفت: عزيز تر از هر چه هست ، تو نه تنها در آن لحظات دلتنگي که در تمام لحظات بودنت برمن تکيه کرده بودي ، من آني خود را از تو دريغ نکرده ام که تو اينگونه هستي . من همچون عاشقي که به معشوق خويش مي نگرد ، با شوق تمام لحظات بودنت را به نظاره نشسته بودم
گفتم : پس چرا راضي شدي من براي آن همه دلتنگي ، اينگونه زار بگريم ؟
گفت : عزيزتر از هر چه هست ، اشک تنها قطره اي است که قبل از آنکه فرود آيد عروج مي کند ،اشکهايت به من رسيد و من يکي يکي بر زنگارهاي روحت ريختم تا باز هم از جنس نور باشي و از حوالي آسمان ، چرا که تنها اينگونه مي شود تا هميشه شاد بود .
گفتم : آخر آن چه سنگ بزرگي بود که بر سر راهم گذاشته بودي ؟
گفت : بارها صدايت کردم ، آرام گفتم از اين راه نرو که به جايي نمي رسي ، تو هرگز گوش نکردي و آن سنگ بزرگ فرياد بلند من بود که عزيز از هر چه هست از اين راه نرو که به ناکجاآباد هم نخواهي رسيد .
گفتم : پس چرا آن همه درد در دلم انباشتي ؟
گفت : روزيت دادم تا صدايم کني ، چيزي نگفتي ، پناهت دادم تا صدايم کني ، چيزي نگفتي ، بارها گل برايت فرستادم ، کلامي نگفتي ، مي خواستم برايم بگويي آخر تو بنده ي من بودي چاره اي نبود جز نزول درد که تو تنها اينگونه شد که صدايم کردي .
گفتم : پس چرا همان بار اول که صدايت کردم درد را از دلم نراندي ؟
گفت : اول بار که گفتي خدا آنچنان به شوق آمدم که حيفم آمد بار دگر خداي تو را نشنوم ، تو بازگفتي خدا و من مشتاق تر براي شنيدن خدايي ديگر ، من مي دانستم تو بعد از علاج درد بر خدا گفتن اصرار نمي کني وگر نه همان بار اول شفايت مي دادم .
گفتم : مهربانترين خدا ، دوست دارمت ...
گفت : عزيز تر از هر چه هست من دوست تر دارمت ...

گـــــــــريـــه نــــكن عـــــــزيــــــــزم

دلت تنگ است ميدانم ، قلبت شكسته است مي دانم ، زندگي
برايت عذاب است ميدانم ، دوري برايت سخت است ميدانم … اما
براي چند لحظه آرام بگير عزيزم …
گريه نكن كه اشكهايت حال و هواي مرا نيز باراني مي كند ، گريه
نكن كه چشمهاي من نيز به گريه خواهند افتاد … آرام باش عزيزم ،
دواي درد تو گريه نيست!
بيا و درد دلت را به من بگو تا آرام بگيري ، با گريه خودت را آرام نكن...!
با تنهايي باش اما اشك نريز ، درد دلت را به تنهايي بگو زماني كه
تنهايي!
گريه نكن كه اشكهايت مرا نا آرام ميكند .! گريه نكن چون گريه تو را
به فراسوي دلتنگي ها ميكشاند ! گريه نكن كه چشمهايم طاقت اين
را ندارند كه آن اشكهاي پر از مهرت را بر روي گونه هاي نازنينت
ببينند ، و دستهايم طاقت اين را ندارند كه اشكهاي را از
نبينم چشمهايت خيس و گريان باشند! زندگي ارزش اين همه اشك
ريختن را ندارد ، آن اشكهاي پر از مهرت را درون چشمهاي زيبايت
نگه دار ، بگذار اين اشكها در چشمانت آرام بگيرند … عزيزم گريه نكن
چون من از گريه هايت به گريه خواهم افتاد ! وقتي اشكهايت را
ميبينم غم و غصه به سراغم مي آيد!
وقتي اشكهايت را ميبينم حال و هواي غريبي به سراغم مي آيد !
وقتي اشكهايت را ميبينم ، از زندگي ام خسته مي شوم! وقتي
اشك ميريزي دنيا نيز ماتم ميگيرد ، پرندگان آوازي نميخوانند ، بغض
آسمان گرفته مي شود ، هوا ابري مي شود و پرستوهاي عاشق
خسته از پرواز !
گريه نكن عزيزم… آرام باش عزيزم، بگذار اين اشكهاي گذشته را از
گونه هاي نازنينت پاك كنم ، دستهايت رادر دستان من بگذار عزيزم،
سرت را بر روي شانه هايم بگذار عزيزم و درد و دلهايت را در گوشم
زمزمه كن عزیزم … من مي شنوم بگو درد دلت را عزيزم!
با گريه خودت را خالي نكن عزيزم چون بغض گلويم را مي گيرد ، با
گفتن درددلت به من خودت را خالي كن تا دل من نيز خالي شود!
ميدانم وقتي اين متن مرا ميخواني اشك از چشمانت سرازير مي شود
آري پس براي آخرين بار نيز گريه كن چون اين درد دلي بود كه
....!من نيز با چشمان خيس نوشتم

الو ... الو... سلام

کسي اونجا نيست ؟؟؟؟؟

مگه اونجا خونه ي خدا نيست؟

پس چرا کسي جواب نميده؟

يهو يه صداي مهربون! ..مثل اينکه صداي يه فرشتس .بله با کي کار داري کوچولو؟

خدا هست؟ باهاش قرار داشتم.. قول داده امشب جوابمو بده.

بگو من ميشنوم .کودک متعجب پرسيد: مگه تو خدايي ؟من با خدا کار دارم ...

هر چي ميخواي به من بگو قول ميدم به خدا بگم .

صداي بغض آلودش آهسته گفت يعني خدام منو دوست نداره؟؟؟؟

فرشته ساکت بود .بعد از مکثي نه چندان طولاني:نه خدا خيلي دوستت داره.مگه کسي ميتونه تو رو دوست نداشته باشه؟

بلور اشکي که در چشمانش حلقه زده بود با فشار بغض شکست وبر روي گونه اش غلطيد وباهمان بغض گفت :اصلا اگه نگي خدا

باهام حرف بزنه گريه ميکنما...

بعد از چند لحظه هياهوي سکوت ؛

بگو زيبا بگو .هر آنچه را که بر دل کوچکت سنگيني ميکند بگو..ديگر بغض امانش را بريده بود بلند بلند گريه کرد وگفت:خدا جون خداي مهربون،خداي قشنگم ميخواستم بهت بگم تو رو خدا نذار بزرگ شم تو رو خدا...چرا ؟اين مخالف تقديره .چرا دوست نداري بزرگ بشي؟آخه خدا من خيلي تو رو دوست دارم قد مامانم ،ده تا دوستت دارم .اگه بزرگ شم نکنه مثل بقيه فراموشت کنم؟

نکنه يادم بره که يه روزي بهت زنگ زدم ؟نکنه يادم بره هر شب باهات قرار داشتم؟مثل بقيه که بزرگ شدن و حرف منو نمي فهمن.

مثل بقيه که بزرگن و فکر ميکنن من الکي ميگم با تو دوستم .مگه ما باهم دوست نيستيم؟پس چرا کسي حرفمو باور نميکنه ؟خدا چرا بزرگا حرفاشون سخت سخته؟مگه اينطوري نمي شه باهات حرف زد...

خدا پس از تمام شدن گريه هاي کودک:آدم ،محبوب ترين مخلوق من.. چه زود خاطراتش رو به ازاي بزرگ شدن فراموش ميکنه...کاش همه مثل تو به جاي خواسته هاي عجيب من رو از خودم طلب ميکردند تا تمام دنيا در دستشان جا ميگرفت.

کاش همه مثل تو مرا براي خودم ونه براي خودخواهي شان ميخواستند .دنيا براي تو کوچک است ...

بيا تا براي هميشه کوچک بماني وهرگز بزرگ نشوي...

کودک کنار گوشي تلفن،درحالي که لبخندبرلب داشت در آغوش خدا به خواب فرو رفت.....

گیرنده:تو

تاریخ:امروز

فرستنده:حاکم هستی

موضوع:خود تو

عطف به:زندگی

من پروردگار هستم و امروز به مشکلات تو رسیدگی می کنم ،به یاد داشته باش که من هیچ نیازی به تو ندارم . چنانچه زندگی تو را در موقعیتی قرار داد که در توان تو نبود ،پس هیچ کوششی برای حل آن نکن.فقط آن را به من واگذار کن و در صندوق « نامه ای به خداوند» بینداز. گره همه آن مشکلات باز خواهد شد ،البته در نجرای زمانی من ،نه تو. پس زمانی که آ« را به صندوق انداختی ، با نگرانی و دلواپسی خود بر آن تمرکز نکن .در عوض،به همه چیزهای خوبی که داری فکر کن :چیزهایی که موهبت های زندگی ات محسوب می شوند.

چناچه خود را در ترافیک سنگین خیابان یافتی که هیچ گونه راه فراری نداری ،نا امید نشو .بدان مردمی در این جهان زندگی می کنند که حتی داشتن اتومبیل شخصی و رانندگی کردن را در خواب هم نمی بینند.

چناچه یک روز کاری را سپری کردی ،به کسی فکر کن چند سال است بیکار است .

چناچه در روابط عاطفی خود دچار یاس و ناامیدی شدی ،به کسی فکر کن که هیچ گاه طعم دوست داشتن و دوست داشته شدن را نچشیده است.

اگر غصه می خوری که تعطیلات آخر هفته ات خراب شده است ،به زنی فکر کن که برای سیر کردن شکم بچه هایش هفت روز هفته را روزی 12 ساعت در حال انجام کاری طاقت فرسا ست.

اگر اتومبیلت در وسط جاده خراب شد و تو کیلومترها دورتر از شهر مانده ای ،به شخص معلول و ناتوانی فکر کن که در آرزوی پیاده است.

چنانچه در آینده موی سپید در سرت دیدی ،به زنی مبتا به سرطان فکر کن که در حال شیمی درمانی است و آؤزوی نگاه کردن در آیینه و مرتب کردن موهایش را دارد.

اگر دچار زیان و ضرر شدی و با خود فکر کردی که این چه زندگی است،از خودت بپرس هدف و مقصودت در این دنیا چیست؟!

شکر گزار باش .زیرا افرادی بر این کره خاکی زیسته اند که حتی فرصت دوباره ای نداشته و خیلی زود چشم از این دنیا بسته اند .

اگر خودت را قربانی جهالت ها ،حقارت ها،تند خوی ها و سستی های دیگران یافتی ،به یاد داشته باش که می توانست یشتربدتر از این باشد: ممکن بود تو خود یکی از آنها باشی.